ای چیـنی لـب پریــده ،ای دل             قـقـنوس گـلـــو بریـده ، ای دل

ای رفتــــه اشـتـبــاه رفتـــــــه             با بنــد کسـان به چـاه رفتـــــه

بازار شکـســته ، سـکه مــــن             ای یوســـــف تــکـه تکـه مــن

من نقــش زدم ، بر آب کردی             من سـاخـتـم و خراب کـــردی

سنگ تو شکســـت حرمتـم را             بی پنجــره کـرد غــــربتــم را

مانـنــد درخـتــــهـای مـــــرده             چون آینه هـای زنگ خــورده

دیدم رگ وریشه نیست درمن             آن شور همیـشه نیســت درمن

دیدم کسی آشنــــای من نیست             این شهرشـلوغ جای من نیست

ناچار شـــدم ز چـاره ســازی             خود را بزنـــم به لال بــــازی

تا ســـــوز دلـــم نهفتــه مانـــد             تنـــهـا غــزلـم نگـفـتـــه مانـد

یک عمـــر، زبان ایــن وآنــم             مـلا بنــویــس دیـگـــــــــرانـم

گفـتـنـد بگو فــــراز ، گفــتـــم             گفـتـنــد فـــــرود ، باز گفتـــم

خاموشـــی مـن تعبـــــدم بــود             شعری که نگفـتم ازخودم بـود

ای بار مرا گرفــتــه بر دوش             حسرت نـفســـان آتش آغـوش

زخمی شــده ام نمک که دارد             یک حنـجره نی لبک که دارد

من گور دقـیـقــــه های سردم             پــایـیــــز بــدن نــمـــای دردم

ابری ام و بــرف دارم امروز            یک عــالمه حرف دارم امروز 

عقرب زده بر حصیــر ماندم             زخمی به گذار شــیــر مانــدم

آتش ز وجـودم اقـتـباسیـســت             چشمم پی دست ناشناسیـســت

دستی که نجات ایـل با اوست             فرمان شکاف نیــل با اوســت

دستی که رسیدن بهـــار است             دستی که پل دو انـتظاراســت

نــاآمــــده همـیــشــــه در راه            ای آیـنــه دار صورتـت ، مــاه

ای خـفـتـــه مخــمـل تــــــرنــم           شـاهـنـشــــه آسـمان هفتــــــــم

ای هر چه فـــراز در فــرودت          هرجا که سریست،درسجــودت

ای چشم عروس عشق مسـتـت          ای دست فرشتـه ها به دستـــت

ما کوچه نشـیـــن انتـظاریـــــم           سی چلــه خمــار در خماریـــم

سی چله سبوی خون کشیـدیــم           لب بر قــدح جنون کشیـــدیــــم

ناخورده وخورده مست کردیم           عمری همه دست دست کردیــم

گفتیم خزان که رفت عید است           پایان شب سیــه سپیــــد اســت

گفتیم کلیـد وصل صــبـر است           خورشید دوروز پشت ابراسـت

دردا که زمانــه بی وفــــا بود            از ما نشــــد آنچه حق ما بـود

دردا که فـــراق ســر نیـامــــد            آندســــت ز غیــب در نیــامـد

از غربت آسمـــان بی بـــــذل          دستی نرسیـــد یا ابوالفضـــــل

این کوفــــه سرا وفـــــا ندارد             یک کوچــــه آشنـــــا نــــــدارد

اینجا همه شکل سنگ دارنــــد            یک صورت وهفت رنگ دارند

تزویرو دروغ و مکر وحیـلــه            طاعون زده است این قبــیـلــــه

خود را به حضیض گوربردن            عادت شده ، زنده زنـــده مردن

مردان درون خویــش مــــرده            شمشیــر کشان زنگ خــــورده

مردی زر و زور داشتن نیست           غیرت به غرور داشتن نیســت

مـــرد آنــکه ره بــلا بگـیــــرد           هــر شـب تـب کــربلا بگــیـرد

مرد آنکه سرش به دارعشقست           لب تشنه ذوالفقار عشـق اســت

آنکــــس که محـــــرمی نـدارد            غیــر غـــم نان غـــمی نــدارد 

دردهای من جامه نیستند تا ز تن درآورم

چامه و چکامه نیستند تا به رشته سخن درآورم .

نعره نیستند تا ز نای جان برآورم

دردهای من نگفتنی ، دردهای من نهفتنی است .

دردهای من گر چه مثل دردهای مردم زمانه نیست

دردِ مردمِ زمانه است .....

                                                       دکتر قیصر امین پور

 وقت در قسمــت تاریک زندگیـت واقــع شدی بدان کـه

خداوند قصد دارد یک تصویر زیبا از تو بسازد ...

                               نشانـش بر لباس آدمی نیست

نمی دانست نسلی خواهد آمد

                                  که حتی در لباس آدمی نیست 

                                                     "شعر از خانم نغمه رضایی "

                                          بجـای تو خـــــزان آمد به دیــــدار دیار من

زمستان بود یکسر چهار فصل زندگی بی تو

                                                      گمــانم فصــل پنجـم هم نمی آیی بهــــار من
                           

                                                   نه با توایم و نه بی تو ، چه روزگار بدی

رهـا شــــدیـم در آئـینـه هــای تو در تو   

                                                       چه ازدحام عجیبی ، چه شهـر بی عددی

رها شـدیم در این کوچه های سرگردان                                  

                                                      نه آستـانـه عشقــی ، نـه خانـه خـــردی

مــرا بـه حاشـیـــه سـرد زنـدگــی آورد

                                                      امیــد رو به زوالــی ، دلیـــل نا بلــــدی

ستاره ای شـدم و در خودم درخشیـــدم     

                                                       ولی چه سود که چشمی نمی کند رصدی

مگر به سایه نام تو رو کنم پس ازاین

                                                      که در پنـاه تو ام ، یا عـلـــی مـــــددی  

                         

گوینـــد مـرا چـــــو زاد مـــــادر         پاکـــیــــزه چــــو شبـــنـــم سحــر زاد

پاکیــــزه بــزاد و پــــاک پــرورد        رحـــمــت بـه روان پـــــاک او بـــــاد

لبـــخـــنـد نـــهـاد بـر لــب مــــن         یعنــی که به خــلـــق مهــــربـان بـاش  

دستـــم بگـــــرفت و پا به پا بـرد         یعنـــی که بـــه راه حـــق روان بــاش                 

یک حرف و دو حرف بر زبانــــم        بنــهــــــاد که نغــــــمه ساز باشـــــــم

شاعر شوم و چــو نغـمه خویــش         افســــونـــگـرو دلــــنـــــواز باشـــــم

شبــــها بَـــــــرِگــاهـــواره مــــن         بنشـست و زخواب خویـش حذر کــرد

یعنی که برای خاطــــــر دوســـت         از راحــت خود تـوان گـــذر کــــــــرد

هــر صبح به آبِ چشـمه عشــــق         بنـــــهــاد و بـِـــــداد شـسـتـــشــویــم

تا شهــــره شـوم بـه تـازه رویـی          بـا اشـک سـحــــر بـشــســـت رویــم

آنروز که چنگ گربه ای شـــــوخ         خون از سر و چشـــم مـن روان کـرد

دانی که به اشک من چه ها دیــد؟         دانــی کـه دو دیـده خـونـفـشـــان کـرد

شب چون سـر کوچکم به نـــرمی         بـــر ســیـنـــه گــرم او فــرو خفـــــت

از شیـشــه فرشتــگان شنـیــدنـد          کاهســـته هنـــوز قــصــه می گفـــــت

او رفت و کنــون به هستــی من           هر نقش نــکو که هســت از اوســـت

افســـوس که نیســت تا بگـــویم           تا هستـــم و هســـت دارمــش دوست


  

آموخته ام که : چشم پوشی از حقایق آنها را تغییر نمی دهد .

آموخته ام که : زندگی دشوار است ، اما من از آن سخت ترم .

آموخته ام که : تنها اتفاقات کوچک روزانه است که زندگی را تماشائی می کند .

آموخته ام که : نمی توانم احساسم را انتخاب کنم اما می توانم نحوه برخورد با آنرا انتخاب کنم .

آموخته ام که : فرصتها هیچگاه از بین نمی روند ، بلکه شخص دیگری فرصت از دست رفته ما را تصاحب خواهد کرد .     

آموخته ام که : همه می خواهند روی قله کوه زندگی کنند ، اما تمام شادیها و پیشرفتها وقتی رخ می دهد که در حال بالارفتن از   کوه هستید .               

آموخته ام که : خداوند همه چیز را در یک روز نیافرید ، پس چه چیز باعث شد من بیندیشم می توانم همه چیز را در یک روز به دست بیاورم .
                                                                                   

به یکتـــایی یک سوگنــــــد                                     

من صفرم ،صفر کوچکترین ارقام این دنیا

ولی گر من نباشـــم ، کی شـــود " یک " ، " ده "

چه کس ؟ چون می تواند ؟ آن یک یکتائیت را رنگ میلیونها دهد در پهنه بیرنگی افلاک           

بر روی مــــا نــگاه خـــــــــــدا خنــده مــی زند                   هر چنـــد ره به ساحل لطـــفش نبرده ایــم

زیرا چــــو زاهــــــدان سیه کار خرقــــــه پـــوش                  پنــهان ز دیــــــدگان خدا می نخـورده ایــم

پیشــــــــانی ار ز داغ گنــــــــاهی سیه شــود              بهتــــــر زداغ مُهـــــر نمــــــاز از ســــر ریــا

نـــام خــــــدا نبـــردن از آن بـه کـــه زیــر لـــــب                   بهــر فــــریب خــلق بگویــی خـــدا خـــــدا

مار را چه غم که شیخ شبی در میان جمــــع                بر رویمـــان ببســـت بشــادی در بهشـت

او می گشاید ٬ او که به لطف و صفای خویش                    گویی که خاک طینت ما را ز غم سرشت

طوفــان طعــنه خنـــده ما را ز لب نشســــــت                    کوهیـــــم و در میانـه دریا نشســـته ایـم

چون سینه جای گوهـــــر یکتــــای راستیست                     زینـــرو به موج حادثــه تنــها نشسته ایم

آن آتشی که در دل ما شعـــــله می کشیــــد                گر در میان دامن شیــــــــخ اوفتـــاده بود

بر ما که سوختــــــــه ایم از شــرار عشـــــــق                     نام گنــاهـــــکاره رســـــــــوا نـــداده بود

بگـــــــذار تا به طعنــــــه بــگویــــنــد مـــردمان                      در گوش هم حــکایت عشـــق مدام ما

" هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشــــق                  ثبت است در جریـــــده عالــم دوام ما "

پدر آمد از راه                                              

  دستهایش خالی                                   

  کودکان چشم به دستان پدر

سفره خالی را ، پدر از پنجره بیرون انداخت                     

سفره قلبش را ، بار دیگر گسترد                                    

کودکان آنشب هم ، مثل دیگر شبها

یک شکم سیر محبت خوردند . . .