کینه ای چون سیلی از سرب مذاب                در عـروق دردمــنــــــــد او دویـــــــد

همچــو ماری چابــک و بیـجان و نرم                نیمه شب ، بیرون خزید از بستـرش

سوی بالیــن زنـــی آمــــد که بــــود                خفتــه در آغــوش گرم همســـــرش

زیر لب با خویـــش گفـت ، آنــروزها                 همسر من ، همــدم این زن نـبــــود

این ســلیـمانــی نــگیــن تابـــنــاک                 اینچنیــن در دســـت اهـریمــن نبـود

آه این مردی که اینسان خفته تنگ                  در کنـــار ایــــن زن آشـــوبــــــگــــر

جای میـــداد انــدر آغوشــش مـرا                   روزگاری گرمتـــــر ، پرشــــــورتـــــر

زیر سقـف کلبـه ای تاریک و تنــگ                   زیستن نزدیک دشمن مشکل است

من سیه بخت و غمیـن و تنگــدل                   او دلش ازعشق، روشن مشکلست

هر چه کردم از دعـا و از طلســم                    روسیاهـــی بهـــر او حاصــل نشــد

هر چه جادو کــرد او از بهــــر من                    با دعــای هـیچـکس بـاطـل نشــــد

طفـــل من بیمــار بود ، اما پــــدر                    نقل و شیــرینــی پی این زن خـرید

من به سختی ساختــم تا بهر او                    دستبنــد و جامـــه و دامــن خریـــد

وه چه شبها این دو تن سرمست و شاد                    بر سرشــک حســرتم خنــدیده اند

پیش چشمم همچو پیچکهای باغ                   نــرم در آغـــوش هـم پیـچیـــده اند

لحظه ای در چهر آن زن خیره ماند                   دیــده اش از کیـنــه آتــش بار بــود

در سیاهی، چهر خشم آلوده اش                   چون مـس پوشیــده از زنــــگار بود

دست لرزانـــش بسوی آب رفـــت                    گرد بیرنــگی میـان جــام ریـخـــت 

قطــره هــای گرم و شفــاف عرق                     از رخ آن دیو خـون آشـــام ریخـت

باید امشب بی تزلزل ، بی دریـــغ                     کار یک تن،زین دو تن یکسر شود

یا مرا همســــر بمانـــد بی رقیب                     یا رقیب سفله، بی همسر شود

پس به آرامی به بستر بازگشــت                      سر نهــان در زیر بالاپــوش کــرد

دیده را بر هم فشرد ، اما به جان                      هر صدایی را که آمد، گوش کرد

ساعتی بگذشت و کس پنداشتی                    جام را بگرفــت و بر لبــها نهـــاد

جان میان بستر ازجسمش گریخت                    لرزه بر آن قلـــب بی پـــروا فتاد

دیده را بگشــــود تا بیـنــــد کـــــدام                    جامه مرگ و فنـــا پوشیــده بود

همسرش را با رقیبـش خــفتـــه دید                   لیک طفل جام را نوشیــده بــود

چون سپند از جای جست و بیدرنگ                   مانده های جام را خود سرکشید

طفــل را بر دوش افــکـــنـد و دویـــد                     نعــره ها از پرده دل ، برکشیـــد

" وای مــردم مــادری فرزنــد کشـت                    رحم بر چشمـان گریانــش کنیـد

طفل من نوشیده زهــری هولنـــاک                    همتی ، شاید که درمانش کنید " 

این شعرو یکنفر داده که بذارم تو وبلاگم و نظرات شما در مورد شعرش خیلی براش مهمه . پس لطفا با دقت بخونید و نظر بدید .

چه شد قلبم ، تلنگر می زند بر من

که ای انسان خفته سخت

بیدار شو

وتا چند اینچنین مرده

بمیر در خویش و بیدار شو

تو را دیگر نشاید فرصتی باشد

چرا خود را به خاموشی زدی

هوشیار باید شد

پسین روزی که می گفتند در پیش است .

ولی دستان تو خالی

کدام انباشته را در کوله بارت کرده ای پنهان

برای رشوه خالق

که او را تحفه نیکی فقط باید

تلنگر می زند برمن

قلبم سخت

که بیدار شو

نباید اینچنین خفته ............

                                                              آقای محمد سالارنیا

                         من که تسبیــح نبـودم ،تو مــرا چرخاندی  

                         مـشت بر مهــــره تنــهایی من پیـچـاندی

                         مُهر دستان تو دنبال دعـــائی می گشـت         

                         بارهــا دور زدی ذهـــن مـــرا گـــــرداندی        

                         ذکــرها گفتــی و بر گفتـه خود خنــدیدی       

                         از همیــن نغمـــه تاریـک مـــرا ترسـاندی

                         بر لبت نام خــدا بود ،خدا شاهد مـاسـت        

                         بر لبـت نـام خــــدا بود و مـرا رقـصــاندی

                         دست ویرانـگر تو عادت چـرخیـدن داشت      

                         عادتت را به غلـط چـرخـه ایمـان خوانـدی

                         قلـب صد پاره من ، مُهـره صـــد دانه نبود     

                         تو ولی گشتی و این گمشـده را لرزاندی

                         جمع کن ،رشته ایمـان دلم پاره شدست      

                         من که تسبیـح نبودم ، تو چـرا چرخاندی

                                                                       نغمه رضائی

                                                 خرابم ، بیخودم ، مست جنونم

یکی قطــره که هم قطـرست و دریا      

                                                    مـن این اَشـکالـها را آزمـونـم

بـصـورت ، کـمـتـرم از نـیـــم ذره                     

                                                    ز روی عشــق از عالم فزونم

زهـجـرت می کــشــم بار جهـــانی              

                                            که گویی من جهانی را ستونم

 

                                                                                                    مولوی

پـیکـــر تـراش پـیــرم و بـا تـیـشــه خیــال            

                                       یـک شـب تــرا ز مـرمـــر شعـر آفریـده ام

تا در نگین چشم تو نقــش هــوس نهـــم     

                                       نـاز هـــــزار چشـــم سیـه را خـریـــده ام

بر قامتت که وسوسه شستشو در اوست     

                                       پاشیـــده ام شراب کــف آلــــود مـــــاه را

تـا از گـزنـد چــشــم بـدت ایمنــی دهـــم    

                                       دزدیــده ام ز چشـــم حـســودان نــگاه را

تا پـیـچ و تـاب قـد تـو را دلنـشیــن کنــــم     

                                       دست از سـر نیاز به هر سـو گشــوده ام

از هــر زنــی تــراش تـنــی وام کــرده ام      

                                       از هـر قـدی ، کرشمـه رقصــی ربــوده ام

اما تو چـون بتــی که به بـت سـاز نـنـگـرد    

                                       در پیــش پای خویــش به خاکـم فکنده ای

مست از مـی غـروری و دور از غــم منـی      

                                       گوئی دل از کسی که ترا ساخت کنده ای

هـشـدار کـه در پــس ایــن پــــرده نـیـــاز     

                                       آن بـت تـراش بلـهــوس چشـم بسـتـه ام

یک شب که خشم عشق تو دیوانه ام کند     

                                       بینند سایه ها که تـرا هم شکسته ام .....

                                                         از آقای نادر نادرپور

گویی ای رهگـــذر از داغ دلـم با خبری                  که بهـــر ناله ات از سینـــه برآید شرری

مگر این آتــش من از سـر دیوار گذشـت             که درافـــتــاد به دامـــان دل رهـگـــذری

مگـر آگـاه شـــدی از غــم تـنــهایــی من                   که به غمخواریم اندردل شب نوحه گری

مگر از گلشـن عشق آمدی ای بلبل مست                  که چنـیـن نـاله جانســوز نـدارد بشــری

گر تو از آه من اینگونه پریشـان شـده ای                  ز چــه در دلـبـرم ایــن آه نـدارد اثــری

بازگو شبـرو بیـدل ، زچه آرامـت نیـست                  به ره کیست که در نیمه شب پی سپری؟

تو هم ای همنفـــس از یار شکایت داری؟                  به غم عشـق بتی مهوش و طناز ، دری

تو هم ای مرغ خوش آواز گرفتار، چومن                 زارو دلخسته و آشفته و بی بال و پری؟

شب تو نیز به فریـاد و فغــان می گذرد ؟                   تو هم اندر هــوس نالــه مرغ سحری ؟

مگــر از راز نهفتــن به فغــان آمــده ای                    که کنی فاش غم خویش به هربام ودری

کمی آهسته تر ای شبرو از این کوی گذر                   که نوای تــو بــود مرحـم داغ جــگری

ز سکوت شب و تاریکی و تنهایی خویش                   خاطر آسوده کن و بیم مدار از خطـری

نه همه آنچه به ره بینی ، دیوارو دراست                    پس دیـوار نگر ، مردم صاحب نظری

دلی اینجاســـت هـم آهنگ تو و نغمـــه تو                   که بجـز ناله و فریــاد ، ندارد هنـــری

ز غــم من تو بـدیــن نالــه حکایتـــها کــن                   اگر از منـــزل جـانـانه مــن می گذری

گوی کای خفته ، بیاد آر که نا این دل شب                 خواب را یاد تو ره بسته به چشمان تری

گوی کای خفته غمم کشت ، خدا را دریاب                 که بجــز عشق توام نیست گنــاه دگری

                                                                       از خانم پروین بامداد

روزی اگــر بـیـاید و پرســـد نشــان من            با او مگو که روز و شب من چسان گذشت

با او مگو که آتــش غم با دلــم چــه کرد            با او مگو که غـــم ز حساب بیـان گذشـــت

روزی اگر بیــایــد و پرســد نشـــان من            با او مگو که سینه من سوخت روز و شب

دیــــوانه وار شــب پره بـودم به یــاد او            سر میـزدم به سنگ چو می کردمـش طلـب

روزی اگـــر بیـاید و پرســـد نشــان من             برگو که روز و شب به لـبـم خنـــده داشتم

هرگز نگو که با چه غم و حسرتی عمیق             نـخــل امـیــــــد در دل ویـرانــه  کاشـتـــم

روزی اگــر بـیــاید و پرســد نشــان من             بــا او نشـــــان مـده ز حـریم مــــزار من

ترسـم غمــین شـود که چرا زود مرده ام             ترســــم دلش بگیــرد و سوزد به کار من

تـــنـها بــگو که در نفـــس آخــر حیــات            خــوشحــال مـرده ام که بیــاد تـو بـوده ام

شادم از آنکه در همـــه عمــر خویـشـتن            تنهــا ســـر نیـــاز بـپـــای تـو ســـوده ام

                                                                                               بهرام طوسی