امشب کبوتران دلم زار می زنند

خود را ز غصه بر در و دیوار می زنند

چون مردمی که آینه ها را شکسته اند

دل را به جرم سادگی اش دار می زنند

دیگر اثر ز شعر محبت نمانده است

اینجا همیشه حرف دلازار می زنند

این همرهان که بظاهر صمیمی اند

اینها که دم ز یاری و ایثار می زنند

وقتی که نیستی غم تنهایی مرا

در کوچه های دلم جار می زنند ...