معلم چو آمد به ناگه كلاس

چو شهري فرو خفته خاموش شد

سخنهاي ناگفته در مغزها

به لب نارسيده ، فراموش شد

معلم ز كار مداوم ، مدام

غضبناك و افسرده و خسته بود

جوان بود و در عنفوان شباب

جواني از او رخت بربسته بود

سكوت كلاس غم انگيز را

صداي درشت معلم شكست

بيا احمدك درس ديروز را

بخوان تا ببينم كه سعدي چه گفت

ولي احمدك درس ناخوانده بود

بجز آنچه ديروز ، آنجا شنفت

عرق چون شتابان سرشك يتيم

خطوط خجالت به رويش نگاشت

لباس پر از وصله و پينه اش

به روي تن لاغرش لرزه داشت

زبانش به لكنت بيفتاد و گفت

" بني آدم اعضاي يكديگرند "

وجودش به يكباره فرياد زد

" كه در آفرينش ز يك گوهرند

چو عضوي به درد آورد روزگار

دگر عضوها را نماند قرار "

تو كز، كز، كز !؟ واي يادش نبود

جهان پيش چشمش سيه پوش شد

نگاهي به سنگيني از روي شرم

بيفكند پايين و خاموش شد

معلم بگفتا به لحني گران

مگر چيست فرق تو با ديگران

خدايا چه مي گويد آموزگار

نمي داند آيا كه در اين ميان

بود فرق ما بين دار و ندار

به آهنگ زار احمد بينوا

چنين زير لب گفت با قلب چاك

كه آنها به دامان مادر خوشند

و من بي وجودش نهم سر به خاك

به آنها جز از روي مهر و خوشي

نگفته كسي تاكنون يك سخن

من از روي اجبار و از ترس مرگ

كشيدم از آن درس بگذشته دست

ببين دستهاي پر از پينه ام شاهد است

سخنهاي او را معلم بريد

هنوز او سخنهاي بسيار داشت

دلي از ستمكاري اغنياء

نژند و ستمديده و زار داشت

معلم بكوبيد پا بر زمين

به من چه كه مادر ز كف داده اي

به من چه كه دستت پر از پينه است

رود يكنفر پيش ناظم كه او

به همراه خود يك فلك آورد

دل احمد آزرده و ريش گشت

چو او اين سخن از معلم شنيد

به ياد آمدش شعر سعدي و گفت

تامل خدا را ، تامل دمي

" تو كز محنت ديگران بي غمي

نشايد كه نامت نهند آدمي "