چه كنم با دل خويش

آه ، آه از دل من

كه ازو نيست بجز خون جگر حاصل من

زانكه هر دم فكند جان مرا در تشويش

چه كنم با دل خويش

***

چه دل مسكيني

كه غمين ميشود اندر غم هر غمگيني

هم غم گرگ دهد رنجش و هم غصه ي ميش

چه كنم با دل خويش

***

در دلم هست هوس

كه رسد در همه احوال به درد همه كس

چه اميري متمول چه فقيري درويش

چه كنم با دل خويش

***

طفل عرياني ديد

چشم گرياني و احوال پريشاني ديد

شد چنان سخت پريشان كه مرا ساخت پريش

چه كنم با دل خويش

***

چه كنم ؟ دل نگذارد كه برم حمله بدو

زارم از دست عدو

بسكه محتاط ببار آمده و دورانديش

چه كنم با دل خويش

***

گر در افتم با مار

نيست راضي دل من تا كشم از مار ، دمار

ليك راضيست كه از او بخورم صدها نيش

چه كنم با دل خويش

***

دارد اين دل اصرار

كه من امروز شوم بهر جهاني غمخوار

همه جا در همه وقت و همه را در همه كيش

چه كنم با دل خويش

***

از براي همه كس

دل بيرحم درين دوره بكار آيد و بس

نرود با دل پر عاطفه كاري از پيش

چه كنم با دل خويش

                شعر از : ابوالقاسم حالت